Hawana

Jack Weil (Robert Redford) wyrusza do Hawany, aby rozegrać życiową partię pokera. Pieniądze wydają się wszystkim, o co dba. I właśnie wtedy poznaje Robertę Duran (Lena Olin). Judith Rascoe rozpoczęła pracę nad scenariuszem w latach siedemdziesiątych. Rozmawiała z ludźmi, którzy bywali kiedyś na Kubie, z imigrantami i zwykłymi turystami. Pewien hazardzista zwierzył się Rascoe, jak bardzo żałuje, że nie był w Hawanie w roku 1958. Wielu jego znajomych dorobiło się ogromnych majątków, po tym jak odwiedzili Szanghaj w 1948 roku. „Noc tuż przed rewolucją to znakomity moment na robienie interesów” – powiedział. Dlatego właśnie głównym bohaterem Hawany został hazardzista, który w przededniu rewolucji pojechał do najbardziej podniecającego miasta na świecie, aby rozegrać życiową partię pokera. Jack Weil to człowiek w średnim wieku, bez żadnych więzów rodzinnych czy uczuciowych, wyprany z wszelkiej moralności i skrupułów. Wydaje się wyrachowany, płytki i zimny. W momencie gdy spotyka żonę rewolucjonisty, przekonujemy się jednak, że pozory mylą.  Sydney Pollack – „Hawana stwarzała wyjątkowy azyl dla ludzi bardziej i mniej bogatych, była również schronieniem dla znanych osobistości. Świątynia hedonizmu, pełna hazardu, pięknych kobiet i kolorowych neonów. Miasto końca niewinności, romansu i przygody.”